چنانى كه رحمت ضدّ غضب است . خداوند متعال رضايت داده كه ائمّه عليهم السلام در روى زمين خلفاى او باشند ؛ يعنى خداوند آن بزرگواران را براى اين جهت اختيار كرده است و هيچ گونه سخطى نسبت به ائمّه عليهم السلام و مقامشان نيست و نخواهد بود . به عبارت ديگر ، خداوند متعال از اول رضايت داده كه ائمّه عليهم السلام در روى زمين خلفاى او باشند و هرگز نسبت به اين جهت سخطى نبوده و از آن‌ها موجب سخطى صادر نشده است . گفتنى است كه ارتضاء همان اختيار است ، امّا با يك تفاوتى ؛ فرقى كه كلمه « ارتضاء » با « اختيار » دارد اين است كه هر دو اختيار هستند با اين اضافه كه ارتضاء اختيارى است كه تا پايان با عدم سخط توأم است ؛ يعنى آن چه كه موجب سخط است از اين مختار - به معناى اسم مفعول - ديده نشده و صادر نشده است . از اين رو راغب اصفهانى در كتاب المفردات فى غريب القرآن اين طور مىنويسد : رضا اللَّه عن العبد هو أن يراه مؤتمراً لأمره و منتهياً عن نهيه ؛ « 1 » خداوند متعال اين عبد را چنين مىبيند كه از اوامر اطاعت و از نواهى او در تمام افعال ، اقوال ، حركات ، سكنات و شئونات خوددارى كند كه در اين صورت هيچ موجبى براى سخط وجود ندارد . حجّت‌هاى الاهى وَحُجَجاً عَلى بَرِيَّتِهِ ؛ و گواهى مىدهم كه شما حجّت‌هاى خدا بر آفريدگان او هستيد . يعنى خداوند متعال رضايت داده كه ائمّه عليهم السلام حجّت‌ها بر آفريدگان

--> ( 1 ) . المفردات فى غريب القرآن : 197 ، تاج العروس : 10 / 151